Το τούνελ δεν έχει τέλος

Ο κόσμος πήγε στο γήπεδο με την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Ότι η αλλαγή προπονητή ίσως λειτουργήσει σαν ηλεκτροσόκ. Ότι απέναντι στον ουραγό θα φανεί μια σπίθα αντίδρασης. Αντί γι’ αυτό, έφυγε ξανά με το ίδιο συναίσθημα. Απογοήτευση, θυμό και μια αίσθηση πως αυτή η ομάδα δεν δείχνει ικανή να σηκώσει κεφάλι με ΤΙΠΟΤΑ!

Ο Πανσερραϊκός πήρε αυτό που ήθελε και ίσως κάτι παραπάνω. Όχι γιατί έκανε ένα σπουδαίο παιχνίδι, αλλά γιατί απέναντί του βρήκε έναν αντίπαλο που μοιάζει χαμένος μέσα στα δικά του προβλήματα. Μια ομάδα που παίζει χωρίς καθαρό μυαλό, χωρίς ηρεμία και –κυρίως– χωρίς την απαραίτητη πειθαρχία.

Η αποβολή του Γιαμπλόνσκι στο πρώτο ημίχρονο είναι η εικόνα όλης της σεζόν. Ένα αχρείαστο, επιπόλαιο λάθος που αφήνει την ομάδα εκτεθειμένη. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Και όταν μια ομάδα παλεύει για την επιβίωσή της, τέτοιες ενέργειες ισοδυναμούν με αυτοκτονία.

Από εκείνο το σημείο και μετά το παιχνίδι έγινε ακόμα πιο δύσκολο. Ο Πανσερραϊκός πήρε μέτρα στο γήπεδο, εκμεταλλεύτηκε το αριθμητικό πλεονέκτημα και βρήκε το γκολ λίγο πριν το ημίχρονο. Ένα γκολ που έμοιαζε να παγώνει το γήπεδο και να βαραίνει ακόμη περισσότερο τα πόδια των παικτών του Αστέρα.

Στο δεύτερο μέρος οι Αρκάδες προσπάθησαν. Έτρεξαν, πίεσαν, έβγαλαν κάποιες φάσεις. Όμως η προσπάθεια χωρίς καθαρό μυαλό και ποιότητα σπάνια φέρνει αποτέλεσμα. Οι τελικές ήταν άστοχες, οι αποφάσεις λανθασμένες και η αίσθηση ότι τίποτα δεν κυλάει σωστά ήταν εμφανής σε κάθε ενέργεια.

Κι εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα: το βιογραφικό πολλών παικτών. Ο Αστέρας δεν είναι μια ομάδα χωρίς εμπειρία. Στο ρόστερ υπάρχουν ποδοσφαιριστές με σημαντικές παραστάσεις, με παιχνίδια σε υψηλό επίπεδο. Κι όμως, στα δύσκολα η ομάδα δείχνει μικρή. Πολύ μικρή για την κατάσταση που βιώνει.

Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι η ήττα. Είναι η εικόνα. Είναι η αίσθηση ότι ο Αστέρας έχει χάσει την ταυτότητά του. Δεν θυμίζει σε τίποτα την ομάδα που τα προηγούμενα χρόνια είχε σκληράδα, οργάνωση και χαρακτήρα. Σήμερα μοιάζει αποσυντονισμένος, ευάλωτος και ψυχολογικά εύθραυστος.

Και όσο περνούν οι αγωνιστικές, το τούνελ του υποβιβασμού φαίνεται όλο και πιο κοντά.

Η αλλαγή προπονητή από μόνη της δεν αρκεί. Αν δεν αλλάξει άμεσα η νοοτροπία μέσα στο γήπεδο, αν οι ίδιοι οι παίκτες δεν καταλάβουν την κρισιμότητα της κατάστασης, τότε τα πράγματα θα γίνουν ακόμα πιο δύσκολα.

Ο Αστέρας δεν είναι απλώς σε κακή περίοδο. Είναι μια ομάδα βαριά άρρωστη.

Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι προς το παρόν δεν φαίνεται το φάρμακο.