Οι ποδοσφαιριστές οφείλουν να αισθάνονται, να πονάνε και είναι ελεύθεροι να κλαίνε...

Ανεξάρτητα από πρόσωπα, αυτή η στιγμή έδειξε και ανέδειξε την πίεση και τον πόνο που υπάρχει μέσα στα αποδυτήρια και στους ίδιους τους ποδοσφαιριστές.

Φυσικά και ευθύνονται σε τεράστιο βαθμό και οι ίδιοι γι' αυτή την κατάσταση, καθώς μέσα σε ένα "κλίμα δημοσίου" που επικρατεί στον ΑΣΤΕΡΑ, είναι και οι ίδιοι πρωταγωνιστές. Το τελευταίο σφύριγμα στο Κολοκοτρώνης άφησε πίσω του απογοήτευση και πολλές εικόνες που δείχνουν τη δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ομάδα. Ανάμεσα σε αυτές, ξεχώρισε η στιγμή με τον Χρήστο Αλμύρα να ξεσπά σε κλάματα στον πάγκο, μαζί με τον Κωνσταντίνο Πομόνη.

Μια εικόνα που μπορεί να πονά, αλλά ίσως είναι και η πιο ειλικρινής που βγήκε από το γήπεδο εκείνο το βράδυ. Είναι μια εικόνα που δείχνει ότι υπάρχουν παιδιά που πονάνε, που νιώθουν άσχημα που αντιλαμβάνονται την ευθύνη και το βάρος. Δεν σημαίνει ότι οι άλλοι που δεν τους έπιασε η κάμερα δεν το έκαναν, όμως τα νέα παιδιά που μπορεί να αποτελέσουν το... αύριο του ΑΣΤΕΡΑ, φέρθηκαν σαν μεγάλοι άντρες.

Το κλάμα του Αλμύρα θα μας σημαδέψει όλους για καιρό. Και πρέπει να γίνει το σημείο από το οποίο θα αρχίσει να αλλάζει η νοοτροπία μέσα στην ομάδα. Γιατί ο ΑΣΤΕΡΑΣ έφτασε σε αυτό το σημείο επειδή πρώτα και πάνω από όλα έλειπε το συναίσθημα και το αίσθημα της ευθύνης. Έλειπε η αίσθηση ότι η φανέλα «καίει», ότι κάθε παιχνίδι είναι μάχη και ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Για χρόνια στον ΑΣΤΕΡΑ πολλοί ποδοσφαιριστές (και όχι μόνο) είχαν μάθει να έχουν τις ανέσεις, αλλά δεν ένιωθαν υποχρεώσεις. Η ομάδα ήταν σταθερή, δεν κινδύνευε πραγματικά και η πίεση ήταν μικρή. Όταν όμως τα πράγματα δυσκόλεψαν, φάνηκε πως αυτή η νοοτροπία κόστισε. Αν κάτι πρέπει να μείνει από εκείνη τη σκηνή στον πάγκο, είναι ότι οι παίκτες αυτής της ομάδας οφείλουν να νιώθουν έτσι για τη φανέλα. Να πονάνε, να θυμώνουν και να «ματώνουν» στο γήπεδο για να τη στηρίξουν. Γιατί μόνο έτσι μπορεί να αρχίσει πραγματικά η αντίδραση.