Πώς θα είναι η ζωή χωρίς τον ΑΣΤΕΡΑ;

Έχει όμως κάτι που για χρόνια την έβαλε στον εθνικό χάρτη κάθε Σαββατοκύριακο. Την ομάδα.

Ας μιλήσουμε καθαρά.

Ο ΑΣΤΕΡΑΣ δεν είναι μόνο βαθμοί και αποτελέσματα. Είναι κάτι που ξεπερνά το ποδόσφαιρο. Είναι οικονομία. Είνα διαφυγή, είναι διασκέδαση.

Εργαζόμενοι, υπάλληλοι σε συγκοινωνούντα δοχεία με τον ΑΣΤΕΡΑ. Ποδοσφαιριστές που αναδείχθηκαν από την περιοχή. Παιδιά που τρέχουν και παίζουν στο Κολοκοτρώνης και αποφεύγουν… κακοτοπιές.

Κάθε αγωνιστική στη Super League με εντός έδρας ματς, σημαίνει:

Αποστολές ομάδων που διανυκτερεύουν στην πόλη. Δημοσιογράφοι, τεχνικοί, τηλεοπτικά συνεργεία. Φιλοξενούμενοι φίλαθλοι. Γεμάτα καφέ και εστιατόρια. Κίνηση σε ξενοδοχεία, ταξί, πρατήρια, μικρομάγαζα. Προβολή της πόλης σε πανελλαδικά μέσα.

Πόσες επιχειρήσεις, άμεσα ή έμμεσα, έχουν ωφεληθεί όλα αυτά τα 20 χρόνια; Πόσα μεροκάματα έχουν κινηθεί επειδή μια μπάλα κυλάει στο γήπεδο;

Ας κάνουμε μια απλή σκέψη. Αν η ομάδα δεν είναι στη Super League:

Μειώνονται οι τηλεοπτικές μεταδόσεις. Μειώνεται η επισκεψιμότητα. Μειώνεται η κατανάλωση. Μειώνεται η προβολή.

Για μια μητροπολιτική πόλη ίσως αυτό είναι αδιάφορο στατιστικό.

Για μια μικρή επαρχιακή πόλη ομως όπως η Τρίπολη, είναι πραγματική απώλεια.

Δεν πρόκειται για επίρριψη ευθυνών.

Πρόκειται για συνειδητοποίηση.

Όταν μια πόλη απομακρύνεται από την ομάδα της, απομακρύνεται και από ένα κομμάτι της οικονομικής και κοινωνικής της ζωής. Από την ίδια την ανάπτυξη της. Η αλήθεια είναι βέβαια πως η πόλη δεν έμοιαζε να δένεται ποτέ με τον ΑΣΤΕΡΑ σε απόλυτο βαθμό. Οπως η Λάρισα, η Κρήτη.

Ο ΑΣΤΕΡΑΣ δεν ανήκει μόνο στους παίκτες ή στη διοίκηση. Ανήκει στην πόλη. Στην Τρίπολη.

Αν θέλουμε να συνεχίσει να παίζει στη μεγάλη κατηγορία, πρέπει να τον αντιμετωπίσουμε όχι ως δεδομένο, αλλά ως κεφάλαιο της πόλης.

Γιατί η Super League και ο ΑΣΤΕΡΑΣ δεν είναι απλώς ποδόσφαιρο. Είναι κύρος. Είναι οικονομία. Είναι ταυτότητα.

Και το ερώτημα παραμένει: Είμαστε έτοιμοι να ζήσουμε χωρίς αυτό;