Πιο εύκολο το πληκτρολόγιο από την κερκίδα
Κάποιοι δεν άργησαν να «πιάσουν» πληκτρολόγιο, αποδεικνύοντας πόσο εύκολο είναι να κράζεις στα social media και πόσο δύσκολο να στηρίζεις στην πράξη.
Λίγο μετά την ήττα του Αστέρα AKTOR από τον Ατρόμητο, στο A-S αναρτήθηκε το άρθρο "Super League με 1.000 ανθρώπους δεν γίνεται!".
Ενα άρθρο το οποίο τόνιζε ότι χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία για την πόλη να δείξει ότι θέλει και αξίζει να έχει ομάδα στη μεγάλη κατηγορία.
Αμέσως τα αιχμηρά σχόλια στα social media έκαναν την εμφάνισή τους και ήρθαν να επιβεβαιώσουν, δυστυχώς, ακριβώς αυτό που περιέγραφε το κείμενο.
Πριν καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι, πριν γίνει έστω μια στοιχειώδης κουβέντα ουσίας, κάποιοι «έπεσαν» με φόρα να κράξουν, να ειρωνευτούν, να βγάλουν χολή.
Οχι για το αν πράγματι το γήπεδο είχε ελάχιστο κόσμο, σε ένα από τα πιο κρίσιμα παιχνίδια της χρονιάς. Οχι για το αν μια πόλη που καμαρώνει 20 χρόνια για την παρουσία της στη μεγάλη κατηγορία οφείλει να σταθεί δίπλα στην ομάδα της στα δύσκολα, αλλά για να στοχοποιήσουν.
Να ψάξουν «ποιος έβαλε να γραφτεί». Να μεταφέρουν τη συζήτηση από την ουσία στο πρόσωπο. Γιατί αυτό είναι το εύκολο.
Αλλωστε είναι γνωστό πως όλοι πλέον στις μέρες μας έχουν ένα πληκτρολόγιο και μπορεί οποιοσδήποτε να ειρωνευτεί από έναν καναπέ. Εύκολο είναι για κάποιον να στοχοποιεί διοικήσεις, παίκτες, δημοσιογράφους, για «γραμμές» και «συμφέροντα». Το δύσκολο όμως ποιο είναι;
Να πας στο γήπεδο όταν η ομάδα καίγεται.
Να σταθείς δίπλα της όταν δεν σε βολεύει το αποτέλεσμα.
Να δεις την αλήθεια όταν δεν σου αρέσει.
Κανείς δεν είπε ότι η φετινή χρονιά είναι καλή. Το αντίθετο. Είναι ποδοσφαιρικά τραγική. Υπάρχουν λάθη, ευθύνες και πρόσωπα που κρίνονται εντός τεσσάρων γραμμών. Αλλά η συζήτηση για την ευθύνη της κερκίδας φαίνεται πως πονάει περισσότερο από κάθε άλλη. Γιατί αγγίζει κάτι που δεν θέλουμε να παραδεχτούμε. Το γεγονός ότι η στήριξη δεν είναι δεδομένη. Και ότι η απουσία στέλνει μήνυμα. Είτε μας αρέσει είτε όχι.
Αντί, λοιπόν, να γίνει ένας ειλικρινής διάλογος για το πώς αυτή η πόλη μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, επιλέχθηκε ο γνωστός δρόμος. Η επίθεση. Η απαξίωση. Το «ό,τι δίνεις παίρνεις». Το «άδικα τους ζορίσαμε». Το «εσείς φταίτε».
Αν όμως θέλουμε να μιλάμε για μεγάλη κατηγορία, πρέπει να συμπεριφερόμαστε και σαν πόλη μεγάλης κατηγορίας. Και αυτό δεν αφορά μόνο τους ποδοσφαιριστές και τη διοίκηση. Αφορά όλους.
ΥΓ Το κείμενο δεν αναφέρεται στους πιστούς και προσηλωμένους του Αστέρα. Αλλά στη νοοτροπία της πόλης και όσων απέχουν από το γήπεδο.
