Όταν πιστεύεις στο πλάνο, το πιστεύεις και στις ήττες…

Αν κοιτάξει κάποιος μόνο τα αποτελέσματα, εύκολα μπορεί να βγάλει συμπεράσματα. Στο ποδόσφαιρο, όμως, ειδικά όταν μια ομάδα βρίσκεται στην αρχή μιας καινούργιας προσπάθειας, οφείλεις να κοιτάζεις και πίσω από τους αριθμούς.

Και η εικόνα του Αστέρα στα δύο παιχνίδια του πρωταθλήματος δεν είναι εικόνα ομάδας που έχει χαθεί. Το αντίθετο.

Η ομάδα έχει δείξει στοιχεία. Έχει δείξει διαστήματα καλού ποδοσφαίρου, έχει παρουσιάσει πράγματα πάνω στα οποία μπορεί να χτίσει και, κυρίως, έχει δώσει την αίσθηση ότι υπάρχει αγωνιστική κατεύθυνση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα έγιναν καλά. Υπάρχουν λάθη, υπάρχουν πράγματα που πρέπει να διορθωθούν. Όμως υπάρχει κάτι που αυτή τη στιγμή είναι ακόμη πιο σημαντικό. Η ηρεμία.

Και κυρίως η εμπιστοσύνη στον προπονητή.

Ένας προπονητής που αισθάνεται ότι κάθε παιχνίδι μπορεί να καθορίσει το μέλλον του δύσκολα μπορεί να δουλέψει όπως πραγματικά θέλει. Και ακόμη χειρότερα, αυτή η ανασφάλεια αργά ή γρήγορα περνάει και στους ποδοσφαιριστές.

Ο Γιώργος Αντωνόπουλος είναι μέρος, και μάλιστα βασικό, του νέου πρότζεκτ. Ένας νέος προπονητής, με ιδέες αλλά χωρίς ακόμη τις παραστάσεις και την εμπειρία άλλων προπονητών που έχουν χρόνια στους πάγκους.

Και εδώ ακριβώς πρέπει να επενδύσει ο Αστέρας.

Γιατί η εμπειρία δεν αγοράζεται. Αποκτάται μέσα από τα παιχνίδια, τις σωστές αποφάσεις αλλά και τα λάθη.

Ο κόουτς χρειάζεται χρόνο, στήριξη και ένα ισχυρό περιβάλλον γύρω του. Συνεργάτες και ανθρώπους που θα τον βοηθούν σε όλα τα επίπεδα: στον σχεδιασμό, στην τακτική, στην καθημερινότητα, στην επικοινωνία. Ένας νέος προπονητής δεν πρέπει να αισθάνεται μόνος. Πρέπει να αισθάνεται ότι ολόκληρος ο οργανισμός που τον επέλεξε βρίσκεται δίπλα του.

Η ομάδα άλλαξε πολύ το καλοκαίρι. Άλλαξαν πρόσωπα, ρόλοι, φιλοσοφία. Όταν αποφασίζεις να κάνεις ένα restart τέτοιου μεγέθους, πρέπει να είσαι διατεθειμένος να του δώσεις και χρόνο.

Διαφορετικά δεν είναι restart.

Τώρα έρχεται ο Ηρακλής στην Τρίπολη. Ένα σημαντικό παιχνίδι. Ένα παιχνίδι που ο Αστέρας φυσικά θέλει και καλό είναι να κερδίσει.

Αλλά μέχρι εκεί.

Δεν είναι παιχνίδι ζωής ή θανάτου. Δεν είναι ένας «τελικός» στις αρχές Σεπτεμβρίου. Είναι ένα ματς που θέλει καθαρό μυαλό και εμπιστοσύνη στη δουλειά που γίνεται.

Και ο προπονητής πρέπει πρώτος να αισθανθεί ότι έχει τον χρόνο και την ασφάλεια να δουλέψει. Να πάρει αποφάσεις χωρίς φόβο, να κάνει ακόμη και λάθη και να τα διορθώσει.

Δεν ζητά κανείς λευκή επιταγή.

Ζητά ποδοσφαιρική λογική.

Αν η ομάδα δεν έδειχνε τίποτα, η συζήτηση θα ήταν διαφορετική.

Όμως έχει δείξει.

Και όταν βλέπεις ότι κάτι υπάρχει, δεν το γκρεμίζεις επειδή τα πρώτα αποτελέσματα δεν ήρθαν. Το προστατεύεις, το διορθώνεις και του δίνεις την ευκαιρία να εξελιχθεί.

Γιατί είναι εύκολο να δηλώνεις ότι πιστεύεις σε ένα νέο πλάνο όταν όλα πηγαίνουν καλά.

Η πραγματική πίστη σε ένα πλάνο φαίνεται όταν έρχονται οι πρώτες δυσκολίες.

Και κυρίως, όταν έρχονται οι πρώτες ήττες.