Ώρα να βγουν μπροστά οι αρχηγοί – μέσα και έξω από τα αποδυτήρια
Από την Κυριακή στην Τούμπα κι έπειτα, δεν παίζονται απλώς κάποια ακόμη παιχνίδια.
Διακυβεύεται η αξιοπρέπεια μιας σεζόν. Πλέον μιλάμε για αγώνες επιβίωσης, για ματς που δοκιμάζεται η σχέση της ομάδας με την πόλη.
Και σε τέτοιες στιγμές δεν αρκεί η τακτική. Δεν αρκεί το πλάνο. Δεν αρκεί η ποιότητα. Χρειάζονται προσωπικότητες.
Χρειάζονται ποδοσφαιριστές που θα μπουν πρώτοι στη φωτιά.
Που θα απαιτήσουν ένταση. Που θα τραβήξουν τον διπλανό τους όταν αυτός λυγίζει.
Σε τέτοια ματς δεν μετρά ποιος έχει το καλύτερο βιογραφικό. Μετρά ποιος αντέχει το βάρος.
Αλλά η ευθύνη δεν σταματά στις τέσσερις γραμμές.
Μια ομάδα δεν λειτουργεί μόνο με έντεκα παίκτες.
Λειτουργεί με ανθρώπους γύρω της. Με στελέχη. Με πρόσωπα που οφείλουν να είναι παρόντα στα δύσκολα.
Και φέτος, σε κρίσιμες στιγμές, υπήρξαν απουσίες. Υπήρξαν σιωπές. Υπήρξαν άνθρωποι που δεν έδειξαν «πόνο».
Όταν η ομάδα κινδυνεύει, δεν επιτρέπεται κανείς να στέκεται σε απόσταση. Δεν επιτρέπεται κανείς να λειτουργεί διεκπεραιωτικά. Δεν επιτρέπεται κανείς να βλέπει μια κομβική μάχη ως «ένα ακόμη παιχνίδι».
Η επιβίωση μιας ομάδας είναι συλλογική υπόθεση.
Στη Θεσσαλονίκη και στα επόμενα ματς, δεν αρκεί να μπουν οι παίκτες συγκεντρωμένοι. Πρέπει να μπουν θυμωμένοι. Πρέπει να μπουν αποφασισμένοι. Πρέπει να μπουν σαν να παίζεται η καριέρα τους — γιατί για κάποιους, ίσως όντως παίζεται.
Και γύρω τους πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι που θα ζουν κάθε λεπτό. Όχι απλώς θα το παρακολουθούν.
Ο ΑΣΤΕΡΑΣ δεν χρειάζεται λόγια. Χρειάζεται χαρακτήρα.
Η ώρα δεν είναι για υποσχέσεις. Είναι για αποδείξεις.
