Ο Λάσκαρης και όσα λίγα θετικά κρατάμε από μια κακή βραδιά

Γράφει ο Βασίλης Μπακόπουλος

Ο Λάσκαρης ήταν ίσως η πιο αξιοπρεπής παρουσία των Αρκάδων απέναντι στον Λεβαδειακό.  Σε ένα παιχνίδι με μεγάλη πίεση, στο πρώτο επίσημο της χρονιάς και με αρκετούς έμπειρους ποδοσφαιριστές να υποπίπτουν σε σημαντικά λάθη, εκείνος έδειξε αξιοσημείωτη ψυχραιμία. Και αυτό είναι ένα ενθαρρυντικό μήνυμα για το παρόν και το μέλλον του νεαρού. Έστω και αν η κανονικότητα επιβάλλει, οι έμπειροι να αποτελούν στήριγμα και παράδειγμα για τους άπειρους και όχι το αντίστροφο.

Δεν χρειάζεται να φορτώσουμε από τώρα ένα νέο παιδί με υπερβολικές προσδοκίες. Χρειάζεται όμως να αναγνωρίσουμε αυτό που είδαμε.
Ο Λάσκαρης έδειξε ότι έχει στοιχεία. Έδειξε προσωπικότητα, καθαρό μυαλό και κυρίως ότι δεν φοβήθηκε τη στιγμή, όταν όλα στράβωσαν. Για έναν νεαρό κεντρικό αμυντικό, αυτά πολλές φορές έχουν μεγαλύτερη σημασία ακόμη και από ένα καλό 90λεπτο.

Από την προβληματική εικόνα, προσπάθησαν να ξεφύγουν ακόμα δύο παίκτες. Ο Άλεξ Μέντεζ από την αριστερή πλευρά, συνεχίζει να δείχνει ποδοσφαιριστής από τον οποίο ο Αστέρας μπορεί να περιμένει περισσότερα, όσο αποκτά παιχνίδια και προσαρμόζεται.
Θετικό πρόσημο και για τον Ρικαρντίνιο. Πάσες ιδανικές δεν πήρε, η τριάδα πίσω του δεν λειτούργησε δημιουργικά, όμως σε μια τέτοια βραδιά εκτιμάς τη μαχητικότητα. Στοιχείο που έλειψε από τον αγώνα με τον Λεβαδειακό από σχεδόν όλους τους ποδοσφαιριστές.
Έτρεξε, πίεσε, διεκδίκησε, προσπάθησε. Έδειξε ότι δεν αποδέχεται εύκολα μια χαμένη φάση και αυτή είναι μια νοοτροπία που ο φετινός Αστέρας χρειάζεται.

Μια ήττα και ένας αποκλεισμός δεν μπορούν να δημιουργήσουν χαμόγελα. Αλλά η δουλειά ενός οργανισμού είναι, ακόμη και μέσα στις άσχημες βραδιές, να αναγνωρίζει τι αξίζει να κρατήσει και πάνω σε τι μπορεί να επενδύσει.
Χωρίς μηδενισμούς, αλλά με διάθεση βελτίωσης των πολύ σημαντικών λαθών, πάμε για την πρεμιέρα. Εκεί, η εικόνα, πρέπει να είναι διαφορετική.