Με τέτοια ψυχή (και πλάνο) δεν πέφτουμε ρε…

Δεν ήταν μόνο η εμφατική νίκη αλλά ο τρόπος με τον οποίο ήρθε αυτό το πολύτιμο τρίποντο. Ήταν αυτό το «δεν περνάει τίποτα» που έβγαζε η ομάδα από το πρώτο λεπτό. Ηταν το: "Εδώ έιναι Κολοκοτρώνης". Ένα σύνολο που για μήνες έψαχνε τα πατήματά του, ξαφνικά έμοιαζε να ξέρει ακριβώς τι ζητάει στο γήπεδο.

Και ξέρετε τι είναι το πιο σημαντικό; Οτι ο ΑΣΤΕΡΑΣ μπήκε με πλάνο. Πίεσε, χτύπησε στις σωστές στιγμές, εκμεταλλεύτηκε τα λάθη του αντιπάλου, είχε καθαρό μυαλό όταν έπρεπε να «τελειώσει» το ματς. Δεν πανικοβλήθηκε όταν η ΑΕΛ προσπάθησε να αντιδράσει, δεν σκορπίστηκε. Ήταν συμπαγής, κυνικός και (επιτέλους) αποτελεσματικός.

Ο Χουλιάν Μπαρτόλο, συνεχίζει να τραβάει το κουπί όλη τη χρονιά, ο Φεντερίκο Μακέντα με την εμπειρία του και την ποιότητα μπροστά να δίνει μάχες, ο Οκό με όρεξη και ενέργεια να βάζει το κερασάκι στην τούρτα. Αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν οι μονάδες. Ήταν η ομάδα.

Και κάπου εδώ μπαίνει και ο κόσμος.

Με βροχή. Με κρύο. Με μια σεζόν που δεν τους έδωσε λύπες. Και όμως ήταν εκεί. Όχι απλά παρόντες, ενεργοί. Έσπρωξαν, φώναξαν, έδωσαν ρυθμό. Δεν είναι υπερβολή να πεις πως το «Κολοκοτρώνης» έπαιξε τον ρόλο του.

Αυτό το τρίπτυχο ψυχή, πλάνο, κόσμος, είναι που δίνει ελπίδα για τη συνέχεια. 

Γιατί ναι, ήταν απλά ο πρώτος «τελικός». Και ακολουθούν πολλοί. Πιο δύσκολοι ίσως. Πιο αγχωτικοί. Με λιγότερο χώρο για λάθη.

Αλλά αν ο Αστέρας συνεχίσει έτσι, αν κρατήσει αυτή τη νοοτροπία και αυτό το καθαρό αγωνιστικό πρόσωπο, τότε η εξίσωση αλλάζει.

Δεν είναι πια μια ομάδα που παλεύει να σωθεί. Είναι μια ομάδα που δείχνει ότι ξέρει πώς να σωθεί.

Και σε αυτά τα ματς, αυτό κάνει όλη τη διαφορά. Γι' αυτό η ομάδα πρέπει να δείξει συνέχεια. Τίποτα δεν τελείωσε. Τώρα ξεκινάει η αντεπίθεση του ΑΣΤΕΡΑ. Και μαζί σε αυτή την προσπάθεια, δίπλα του και ο κόσμος.