ΑΚΟΥΣΤΕ
LIVE

Μία χώρα, ένας πόλεμος, δύο ομάδες

Η διαμονή μας στο Βελιγράδι δεν θα μπορούσε να είναι καθαρά ποδοσφαιρική. Η περιέργεια για την πρωτεύουσα μίας χώρας που έζησε πρόσφατα τον πόλεμο, ανεξαρτητοποιήθηκε, στηρίζει φανατικά δύο συλλόγους και παλεύει να σταθεί στα πόδια της, μεγάλη.

Ο Βλάντιμιρ, υπάλληλος σε εταιρεία που εμπορεύεται προϊόντα εστιατορίων, κοντεύει στα πρώτα –άντα, ζει μόνιμα στο Βελιγράδι, είναι φίλαθλος του Ερυθρού Αστέρα και μιλά τα Αγγλικά που αρέσουν στους περισσότερους από εμάς. Αυτά της μιας κουβέντας που αμέσως καταλαβαίνεις τι εννοεί γιατί απλά και εσύ μιλάς το ίδιο! Το πώς τον γνωρίσαμε έχει μικρή σημασία. Οσα μας είπε μεγαλύτερη και είναι σίγουρο πως θα τα ξανασκεφτούμε όταν γυρίσουμε στην ηρεμία του σπιτιού μας.

Η πρώτη ερώτησή μας είχε να κάνει με την ζωή στο Βελιγράδι. Από οικονομικής πλευράς. Ο ξένος φίλος μας με αναστεναγμό μας είπε πως ο βασικός μισθός είναι στα 300 ευρώ και η καθημερινότητα εξαιρετικά δύσκολη. Τα προϊόντα μπορεί να δείχνουν σε χαμηλές τιμές, όμως αν προσθέσεις σε αυτά, ενοίκια, αυτοκίνητο κ.τ.λ, φυσικά και δεν αρκούν τα χρήματα. Όπως αυτός, έτσι και πολλοί φίλοι του ζει με τους γονείς του περιμένοντας ένα καλύτερο αύριο.

Εννοείται πως συνεχίζει να ελπίζει, άλλωστε τα δύσκολα πέρασαν. Ποια είναι αυτά; Ο πόλεμος που έγινε δίπλα μας στην αρχή της δεκαετίας του ΄90. "Πολέμησα εναντίον των φίλων μου, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί συνέβη αυτό", λέει και σε κάνει να σκέφτεσαι τις εικόνες. Πριν τις φανταστείς, στο εξηγεί: "Υπήρξαν παιδιά που μεγαλώσαμε μαζί και στα 19 μας έπρεπε να σκοτώσουμε ο ένας τον άλλον. Οσο δύσκολο και να είναι το πιστέψαμε και πολεμήσαμε. Εχασα φίλους, συγγενείς, καταστράφηκε η χώρα μου. Οι πολιτικοί λένε κερδίσαμε. Πώς κερδίσαμε αφού η χώρα καταστράφηκε…". 

Πρώτη φορά μιλούσα με κάποιον που βρίσκεται σε αυτήν την ηλικία και έχει ζήσει πολεμικές καταστάσεις. "Και μετά τι έγινε;" η ερώτησή μου ψάχνοντας το νόημα του αίματος. "Χωριστήκαμε ως χώρες, τα πράγματα δεν είναι καλύτερα τώρα. Θα ήθελα την Γιουγκοσλαβία όπως πριν. Ενωμένη", απαντά και το πιστεύει. 

 

Για εμάς μοιάζει παράξενο. Μία χώρα που αναπτύσσεται, κέρδισε την ανεξαρτησία της και πλησιάζει στην ευρωπαϊκή ένωση θα έπρεπε να κάνει βήματα προόδου. Και όμως, δεν υπάρχουν λεφτά για να αγοραστούν οι νέες κατοικίες που χτίζονται, κανείς δεν ξέρει αν είναι για καλό η είσοδος στην Ε.Ε, όπως δεν είναι θετική και η απάντηση για την επιλογή της διάσπασης.

 

Το καλύτερο μήνυμα έρχεται προς το τέλος της συζήτησης:"Μετά από καιρό και αφού ο πόλεμος είχε τελειώσει, μαζευτήκαμε σε ένα ποτάμι φίλοι από διαφορετικές χώρες που γνωριζόμασταν από παιδιά. Ψήσαμε, γελάσαμε, κουβεντιάσαμε και το βράδυ πήγε ο καθένας σπίτι του και στην χώρα του. Τότε πίστεψα πως ο πόλεμος τελείωσε. Και πως δεν έπρεπε ποτέ να ξεκινήσει. Εμείς δεν είχαμε να χωρίσουμε τίποτα. Ο απλός κόσμος δεν είχε να χωρίσει τίποτα". 

 

Και μόνο ως σκέψη μία τέτοια συνάντηση μετά το τέλος του πολέμου προκαλεί ανατριχίλα. "Η ζωή συνεχίζεται σε όποια κατάσταση και αν βρεθείς", μας λέει και έχει δίκιο.

 

Επόμενος καταιγισμός ερωτήσεων περί αθλητικών...Γιατί τόσο μίσος μεταξύ Παρτιζάν και Ερυθρού Αστέρα; "Η πρώτη δημιουργήθηκε από τον στρατό και η δεύτερη για τον κόσμο. Πολιτικές αντιπαραθέσεις αρχικά και μετά η φτώχεια και η ανέχεια έφεραν τον φανατισμό. Πήγαινα στο γήπεδο, όμως μετά από μία φωτοβολίδα που σκότωσε τον διπλανό μου δεν ξαναπήγα ποτέ. Είμαστε στο Βελιγράδι 1.000.000 κάτοικοι. Αν χωριζόμαστε και για τις ομάδες πόσοι θα μείνουμε…". Αυτή ήταν η απορία του και πώς να την απαντήσεις. 

Ετσι και εμείς του μεταφέραμε μία και πατσίσαμε. Γιατί η Εθνική Γιουγκοσλαβίας στο μπάσκετ πήγαινε πάντα πολύ καλύτερα από την ποδοσφαιρική αφού τα προβλήματα είναι ίδια; (πολιτικά, γεωγραφικά κ.α).  "Ανεξήγητο", είπε με κάθε ειλικρίνεια για να συνεχίσει.

"Πάντως, στην Ελλάδα έχετε πολλούς και από τους δύο χώρους. Ομπράντοβιτς, Πάσπαλιε, Μποντιρόγκα (μπάσκετ), αλλά και Μπάγεβιτς (ποδόσφαιρο) ο οποίος ήταν συμμαθητής της μητέρας μου και πολλούς ακόμη!"

 

Κάπου εκεί έληξε η συζήτηση για να πάμε να δούμε το άγαλμα ενός αληθινού πρίγκηπα (Μιχαήλ) πριν πιάσουμε την κουβέντα για χαρακτηρισμένους ως τέτοιους!

Σε ηλικία 7-8 ετών άκουγα για βόμβες που σκάνε δίπλα σε παιδιά, για αθώους που σκοτώνονται στο κυνήγι της νίκης ενός πολέμου και για μία μάχη που γίνεται κοντά στην Ελλάδα. Ξαφνικά, και με αφορμή έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, βρέθηκα σε αυτά τα μέρη, περπάτησα εκεί που κάποτε υπήρχε μόνο δυστυχία και αρκετά γκρεμισμένα κτίρια και μίλησα με έναν άνθρωπο που το έζησε από κοντά.

Όπως και σε εκείνη την ηλικία, έτσι και τώρα εύχομαι να μην συμβεί σε εμάς, δίπλα μας ή μακριά μας. Μακάρι η γνωριμία μας με οποιαδήποτε χώρα να είναι για έναν ποδοσφαιρικό αγώνα και μία εκδρομή. Οσο για τον κάθε Βλάντιμιρ τα βιώματά του τον κάνουν να είναι αγωνιστής με ποιότητα και ήθος. 

ΣΧΟΛΙΑ

Το ArcadiaSports.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης υβριστικών, συκοφαντικών, ρατσιστικών σχολίων και διαφημίσεων, καθώς αντιβαίνουν στις διατάξεις την κείμενης νομοθεσίας. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά προσωπικές απόψεις αναγνωστών.


comments powered by Disqus

Ροη Ειδησεων