Super League με 1.000 ανθρώπους δεν γίνεται!

Ο ΑΣΤΕΡΑΣ έπαιζε ένα από τα πιο κρίσιμα παιχνίδια της χρονιάς. Και θα ακολουθήσουν κι άλλα. Σε αυτόν τον τελικό, το γήπεδο είχε 1.000 ανθρώπους. Και θα μου πείτε τι έγινε; Πρώτη φορά είναι; Οχι δεν είναι, σε μια χρονιά που όλα έχουν στραβώσει, η συσπείρωση θα έπρεπε να είναι δεδομένη.

Οι χίλιοι φίλαθλοι δεν στέλνουν μήνυμα πουθενά. Ουτε στους παίκτες που τα πόδια τους έχουν βαρύνει, ούτε στους αντιπάλους να νιώσουν ότι σήμερα θα χάσουμε, ούτε στους ιδιοκτήτες ότι στη δύσκολη στιγμή η πόλη είναι μαζί μας και μας στηρίζει. Σε μια πόλη που 20 σερί χρόνια καμαρώνει ότι έχει ομάδα στην Α' Εθνική. Σε μια πόλη που θέλει να ακούγεται το όνομά της παντού.

Σε μια πόλη μικρή που όμως στο παρελθόν έδειξε μεγάλη σε ραντεβού όπως ο Τελικός Κυπέλλου, οι ημιτελικοί Κυπέλλου του παρελθόντος, αλλά και οι σπουδαία ευρωπαϊκές βραδιές του 2015 και του 2016. Τώρα όμως που ο Αστέρας «καίγεται» τι γίνεται; Σιωπή. Και μετά, πληκτρολόγιο. Είναι εύκολο να «κράζεις» στα social media.

Είναι εύκολο να μιλάς για διοίκηση, για παίκτες, για προπονητές. Δύσκολο είναι να είσαι εκεί όταν η ομάδα σε χρειάζεται. Οι ομάδες δεν πέφτουν μόνο από κακές εμφανίσεις. Πέφτουν όταν μένουν μόνες τους. Και φέτος που πράγματι είναι ποδοσφαιρικά μια τραγική χρονιά, τι γίνεται;

Ο ΑΣΤΕΡΑΣ δεν είναι απλώς μια ΠΑΕ. Είναι η εικόνα της Τρίπολης προς τα έξω. Είναι τα παιδιά που ονειρεύονται να παίξουν ποδόσφαιρο. Είναι τα κυριακάτικα μεσημέρια που κάποτε γέμιζαν το γήπεδο. Αν θέλουμε Suoer League, πρέπει να στηρίξουμε. Αλλιώς, ας σταματήσουμε να τη θεωρούμε δεδομένη. Γιατί η μεγάλη κατηγορία δεν χαρίζεται. Κερδίζεται — μέσα στο γήπεδο και στην κερκίδα.