Ενα ηλεκτροσόκ μήπως και γίνει το… θαύμα
Αυτό το πράγμα δεν έχει μέλλον. Αυτή η εικόνα δεν πρόκειται να αλλάξει. Το 2-0 από τον ΠΑΟΚ είναι το λιγότερο.
Το πρόβλημα είναι η εικόνα. Μπορείς να χάσεις από έναν ποιοτικότερο αντίπαλο. Μπορείς να δεχτείς γκολ. Αλλά πάλεψε. Δείξε κάτι. Δεν μπορείς να δείχνεις άδειος.
Σε μια περίοδο που η ομάδα παίζει την παραμονή της, η εμφάνιση δεν θύμιζε σύνολο που παλεύει για την επιβίωσή του. Δεν υπήρχε ένταση. Δεν υπήρχε οργή. Δεν υπήρχε η αίσθηση του “δεν περνά κανείς”. Και αυτό είναι που ανησυχεί. Ο χρόνος τελειώνει. Οι αγωνιστικές λιγοστεύουν. Οι αντίπαλοι παίζουν σαν να εξαρτάται η χρονιά τους από κάθε φάση. Και ο ΑΣΤΕΡΑΣ παίζει σα να περιμένει το μοιραίο. Λες και έχουν συμβιβαστεί με αυτό. Δεν σώζεται έτσι καμία ομάδα. Χρειάζεται ηλεκτροσόκ.
Χρειάζεται ταρακούνημα. Χρειάζεται αποφάσεις — αγωνιστικές, ψυχολογικές, ίσως και εσωτερικές. Χρειάζονται παίκτες που θα βγουν μπροστά και θα απαιτήσουν περισσότερα από τον εαυτό τους και από τους γύρω τους. Χρειάζονται πρόσωπα μέσα στην ομάδα που θα καταλάβουν ότι δεν υπάρχει “αύριο” για διορθώσεις.
Αν συνεχίσει έτσι, η κατηγορία δεν θα χαθεί από ανωτερότητα αντιπάλων. Θα χαθεί από έλλειψη αντίδρασης. Και αυτό θα είναι το πιο βαρύ. Ακόμη υπάρχει χρόνος. Αλλά όχι για άλλες εμφανίσεις σαν τη σημερινή. Το σοκ δεν είναι επιλογή. Είναι προϋπόθεση επιβίωσης.
