Είτε πέσουμε, είτε σωθούμε, να το κάνουμε με αυτούς!
Το 1-1 στη Λάρισα δεν λύνει το πρόβλημα, ούτε αλλάζει τη βαθμολογία δραματικά.
Ομως μας έδειξε κάτι που έλειπε το τελευταίο διάστημα. Νεύρο, διάθεση και μέλλον. Χατζηεμμανουήλ, Αλμύρας, Λάσκαρης. Αν πέσουμε, καλύτερα με αυτούς. Αν μείνουμε, θα αποδειχθεί ότι υπάρχει και άλλος τρόπος, πιο υγιής, από αυτόν που ακολουθούσε η ομάδα τα τελευταία χρόνια, σε επίπεδο μεταγραφών και στρατηγικού πλάνου.
Σε ένα παιχνίδι απέναντι σε μια ομάδα που θα παλέψει μέχρι τέλους μαζί με τον ΑΣΤΕΡΑ για την παραμονή, η εικόνα ήταν ενθαρρυντική. Αν και με νέο σύστημα, εξίσωση δύσκολη για Μάρτη μήνα, κατάφερε να κάνει κάποιες ευκαιρίες, να βάλει και ένα γκολ με τον εκπληκτικό Μπαρόλο και να πάρει ένα βαθμό. Δεν αρκεί. Αλλά έχει ακόμη 11 ματς.
Αγωνιστικά η εικόνα δεν ήταν ιδιαίτερα καλή. Η ομάδα ακόμη ψάχνει ρυθμό, αυτοπεποίθηση και καθαρό μυαλό στο παιχνίδι της. Αυτό φαίνεται.
Όμως σε τέτοιες μάχες, το πρώτο που χρειάζεται είναι χαρακτήρας.
Θετικό στοιχείο ήταν και η παρουσία νεαρών παικτών. Παιδιά που μπήκαν στο γήπεδο χωρίς φόβο, με ενέργεια και διάθεση να αποδείξουν πράγματα. Σε μια περίοδο που η ομάδα χρειάζεται ένταση και φρεσκάδα, τέτοιες λύσεις ίσως αποδειχθούν σημαντικές.
Από την άλλη, για ακόμη ένα παιχνίδι υπήρξαν αποφάσεις διαιτησίας που δεν βοήθησαν τον Αστέρα. Σε τέτοιες λεπτές ισορροπίες, κάθε φάση μετρά. Και όταν η ομάδα δίνει μάχη επιβίωσης, τέτοιες στιγμές στερούν πράγματα.
Το 1-1 δεν είναι αποτέλεσμα που πανηγυρίζεται. Αλλά είναι ένα αποτέλεσμα που κρατά την ομάδα όρθια.
Και ίσως, μέσα από την ένταση και τη διάθεση που έδειξαν οι παίκτες κόντρα στην ΑΕΛ, να αρχίζει να χτίζεται κάτι που έλειπε το τελευταίο διάστημα:
Η αίσθηση ότι αυτή η ομάδα θα παλέψει μέχρι τέλους.
