Δεν έχασε, αλλά δεν… τόλμησε

Το μήνυμα πριν το ματς για τους παίκτες του ΑΣΤΕΡΑ ήταν ξεκάθαρο: «Δείξτε ποιοι είστε». Στο τέλος της ημέρας, μετά το 0-0 του στις Σέρρες, η απάντηση έμεινε… μισή.

Ο βαθμός εκτός έδρας δεν είναι αμελητέος, ειδικά σε μια τόσο πιεσμένη φάση της σεζόν. Κρατάς το μηδέν, δεν χάνεις, παραμένεις ζωντανός. Αλλά τέτοια παιχνίδια δεν είναι για να μη τα χάσεις, αλλά για να τα πάρεις.

Και εδώ είναι το βασικό ζήτημα. Ο ΑΣΤΕΡΑΣ δεν έδειξε την απαιτούμενη προσωπικότητα για να “κλέψει” το ματς.

Ναι, υπάρχει η φάση του 47’. Η απόφαση του Παπαδόπουλου να δείξει μόνο κίτρινη στον Φέλτες για το επικίνδυνο μαρκάρισμα πάνω στον Αλμύρα σηκώνει κουβέντα. Και δικαιολογημένα. Σε ένα τόσο κρίσιμο παιχνίδι, μια κόκκινη κάρτα εκεί θα άλλαζε τις ισορροπίες. Ο ΑΣΤΕΡΑΣ θα έπαιζε με αριθμητικό πλεονέκτημα σχεδόν για όλο το δεύτερο ημίχρονο.

Όμως, αν μια ομάδα θέλει πραγματικά να κάνει το βήμα παραμονής, δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο σε μια διαιτητική απόφαση.

Η ουσία είναι ότι η ομάδα δεν είχε την ένταση που απαιτούσε το παιχνίδι. Δεν πίεσε όσο έπρεπε για το γκολ. Δεν έβγαλε την αποφασιστικότητα που είχαμε δει, έστω αποσπασματικά, με την ΑΕΛ

Το «καθαρό μυαλό» και η «πειθαρχία» υπήρχαν. Το μηδέν παθητικό το αποδεικνύει. Αλλά το ποδόσφαιρο σε τέτοιες στιγμές θέλει και ρίσκο. Θέλει κάποιον να βγει μπροστά. Θέλει τη στιγμή που θα πεις «εγώ θα το πάρω».

Αυτό δεν ήρθε.

Κάπως έτσι, το 0-0 αφήνει μια γεύση… χαμένης ευκαιρίας. Όχι γιατί ο Αστέρας αδικήθηκε μόνο από τη διαιτησία, αλλά γιατί δεν εκμεταλλεύτηκε πλήρως ούτε τις συνθήκες, ούτε τη σημασία του αγώνα.

Η παραμονή δεν χάθηκε – αλλά ούτε και πλησίασε όσο θα μπορούσε.

Και τελικά, η ερώτηση παραμένει ίδια με πριν το ματς:

Έδειξαν ποιοι είναι;

Ίσως… αλλά όχι όσο δυνατά χρειαζόταν.